برای نازتاب

ناز تو نه ناز،آفتابی است نهان

در دل که دمد گاه به گلزار دهان

تا روی تو آئینۀ شادی بشود

در پویۀ زندگی و دیدار جهان

محمود کیانوش

دختر گلم ، نازتاب! دومین سالگشت تولدت را تبریک می گویم . این دومین نامه ای است که برایت می نویسم و البته می دانم که کم است . اول از همه مرا ببخش به خاطر عبوسی ها و تلخی هایم . این روزها ، روزهای بدی است برای من . کارها و این روزمرّگی ها نمی گذارد تا بیشتر پیشت باشم و با تو بازی کنم . می خواستم شرحی بلند از روز و روزگارم بدهم ، دیدم بهتر است وقتی بزرگ شدی و اگر دوست داشتی شرح این نسل سوختۀ بی نشاط را که دیگران می خواهند اخته اش کنند ، برایت بگویم . گو این که به قول بیهقی : « و ناچار از حدیث ، حدیث شکافد » واین امکان هست که این شرح مثنوی هفتاد من کاغذ شود. آن وقت فقط یک منبر کم داریم . پس به قول مولانا در مثنوی شریف :

شرح این هجران و این خون جگر                 این زمان بگذار تا وقت دگر

این روزها تازه از بستر بیماری برخاسته ای . آنفولانزایی که می گویند سوغات عراق و عربستان است ، بسیاری را در بستر انداخت . هیچ پدر و مادری دوست ندارد حتی ذره ای فرزندش درد بکشد . اگر چه آرزویی محال است اما از خداوند مهربان می خواهم که همۀ انسان های روی کرۀ زمین بالاخص بچه ها همواره سلامت و شاد باشند .

دو عزیز مهربان ، از آن دوردستان برای تو کارت تبریک فرستاده اند . نمی دانی چقدر شاد شدم وقتی دیدم عزیزان مان : محمود و پری کیانوش روز تولد تو را به یاد دارند و مهربانی می کنند و پیام تبریک برای تو می فرستند و تازه نامه را هم به نام تو پست می کنند : خانم نازتاب خطیبی یا به قول خودت نازتا حطیطی . راستش را بخواهی قدری حسودی ام شد :

نازتاب نازنین

تولد فرخنده ات را به تو و بابا مهدی و مامان شهره و یکایک افراد خانواده های خطیبی و یوسفی تبریک می گویم و برای همۀ شما عمر دراز با تندرستی و شادی مدام آرزو می کنم . از دور پیشانی ماه تو را می بوسم.

قربانت – بابا بزرگ کیانوش

نازتاب جان عزیز دلم

سلام . از راه دور روی ماهت را می بوسم و روز مبارک تولدت را به تو ، بابا و مامان عزیزت ، مامان بزرگ ها و عمو جانت تبریک می گویم . از خدای بزرگ می خواهم که تا صد و بیست سالگی زیر سایۀ پدر و مادر زنده و تندرست و شاد باشی و همه از دیدارت لذت ببرند. نازتاب جون یادت باشد که تو یک مامان بزرگ و بابا بزرگ هم در این کشور انگلیس که خیلی از تو دور است داری و هر دوشان آرزو دارند که یک روز به وطن بیایند و همۀ عزیزانشان و تو و بابا و مامان خوبت راببینند .

همیشه تندرست و شاد باشی

قربان تو مامان بزرگ پری

 

حرفی و سخن دیگری نیست . امیدوارم همواره شاد و سلامت باشی . دخترم هیچ گاه دروغ نگو حتی با عنوان فریبکارانه ای چون مصلحتی . دروغ ، دروغ است . به خاطر داشته باش که کورش بزرگ هنگام نیایش به درگاه ایزد یکتا می گفت : دادارا ! سرزمینم را از دشمن و خشکسالی و دروغ به دور دار .

و دیگر آن که مهربانی کن . حتی به دشمنت و مهمتر از همه به زنانگی ات افتخار کن حتی در جامعه ای که زن را برای تنش می خواهد و حضور او را نمی پذیرد می دانی آنان از این نکته غافل اند که  زن می آفریند و همین آفرینشگری است که از او انسانی بزرگ می آفریند .

این چند خط را از من به یادگار بپذیر .

قربانت

بابا مهدی

مرگ بر جنگ

یکی از ارمغان های سرشت بد ، جنگ است .« مرغوای جغد جنگ » را هم نسلان من نیز شنیده اند . شیون، در زمینه ای سیاه تنها تصویر آن است . نمی خواهم مانند بسیاری، از گروه یا کشوری دفاع کنم .اساسا هر انسانی با هر عقیده و مرام و مسلکی حق حیات دارد و آن کس یا کسان که این حق را از آنان می گیرد یا می  گیرند بی شک دشمن انسان و خوبی ها هستند . شیون کودکان غزه ای در گوش من است . به نازتابکم نگاه می کنم . خدایا به حق مهربانی مادر و پدر، کودکان غزه را دریاب.

مهربان بمانید

مهدی خطیبی

فصل دلخواه : زمستان 

تف

ژاکلین 14ساله

ترجمۀ اکرم شمّه ، اهواز

دیروز

به روی جنگ تف کردم

به او فحش دادم

اما متوقف نشد

با هزار توپ و تانک جوابم داد

گفتم به نرمی با او حرف بزنم

زانو زدم

خواهش کردم

به اسم همۀ آن هایی که از دستش رنج می برند

که متوقف شود

گریه هم کردم

به خونی فکر می کردم

که از انفجار بمب ها ریخته شده بود

رو در رویش فریاد زدم

که زمین دارد به سرعت آن خون را می مکد و

به خود می گیرد

و هزاران سال هم

برای از بین رفتن اثرش کم است

اما انگار نه انگار

من هم دوباره به رویش تف کردم

و فریاد زدم

می روم روی همۀ دیوارها می نویسم :

« زنده باد صلح!»

« مرگ بر جنگ »

آن گاه به من خیره شد

بی آن که خجالت بکشد

اما من خودم خجالت کشیدم

این جا بود که باز هم

به رویش تف کردم

            تف کردم

            تف کردم

که دیگر دهانم خشک شد

بعد تا می خورد لگدش زدم

اما پاهایش محکم بودند

و فقط ضربه ای به من زد و

مرا نقش زمین کرد

فهمیدم که زرۀ محکمی دارد جنگ

و من در برابرش کاری از دستم بر نمی آید

این بود که روی زمین پهن شدم

و در برابر این دیوار گنگ

زیر گریه زدم .

( منقول از ماهنامۀ هنری ادبی فرهنگی عروسک سخنگو ؛ سخن گوی ادبیات مدرن کودکان ایران ، شمارۀ206، سال نوزدهم ، دی 1387، بخش شعر ترجمه صص4و5 )

زن دره بی دریغ با کوه های نرم است که مرد از سختی جهان بدانجا می آید به رضا که مغلوب شود

                          دائو رابطه ها (تعالی زن و مرد) ری گریک

دختر گلم نازتاب

سلام

نمی دانم شاید فرداها این نوشته را بخوانی یا اصلا نخوانی اما امیدوارم مثل امروزها بازهم بخندی.می دانی چرا این ها را می نویسم؟امروز یک ساله شده ای.

تو نمی توانی به یاد آوری اما من به خوبی یادم هست .اردیبهشت بود .زمانی که عمو محسن کمالی –دوست دکتر من و مادرت-خبر حضور تو را داد .اولین چیزی که در تنهایی با خیال تو گفتم، این بود :آخه جان بابا ،طفلک بی گناهم بابا هنوز خودش کودک است ....

آمدی با یک دنیا شادی .با یک جهان برکت . اما تو را به زلالی ات قسم تنهایی بابا را بگو کجا قایم کردی .بابا یک سال است دنبال تنهایی اش می گردد و نمی یابدش. بعدها که بزرگ شدی بگو که پشت کدام عروسک و اسباب بازی ات پنهانش کرده بودی.

می دانم که نمی توانی به یاد آوری .اما من به خوبی یادم هست .وقتی  برای اولین بار در اتاق بیمارستان مادران در آغوش گرفتمت و در گوشت گفتم :دختر گلم یادت باشد برایم مادری کنی من هنوز کودکم . و تو خندیدی

دو ماهه که شدی ملول از کار اداری برایت سرودم:

به خانه می آیم

از هیاهویی تیره

                      به آبی ی سیالی گرم

از«به استحضار می رسانم»

                                     به دنج سکوتی امن

از «اقدام نمایید»

                     به جاری جهان و

                                         باکره گی ی زمانی

                                      که می شناسم و نمی شناسمش.

در،اشاره یی است

                     به دریایی از رها شدن

کنارت می نشینم

می بویمت

عطر سفید تنت

آرامش رحم است

                    در چرخش های مدام.

مشتت را باز می کنم

و آرام

میان گودنای آن می خوابم

چه کوچک ِبزرگ است دنیای من....

                                                       مهدی خطیبی

                                                   5فروردین1386

وزمانی که اولین دندانت جوانه زد ،سرودم:

                 برای آفتاب/نازتاب من

                                           که گاز گرفت تاریکی بابا را

در باز شدن دو گلبرگ ِسرخ

مرواریدی می شکوفد

                          بر سفیدی یکدست.

گاز بزن

زمین برای توست

مزمزه کن دنیا را

                       که لذتی است حضورت.

                                         جمعه 23/آذر /1386

                                                   تهران

و حالا که یک سالت شده است گفتم که این نامه هم یکی از هدیه های من باشد.

فردا که بزرگ شدی یادت باشد که دست های مادرت را روزی چند بار ببوسی . اصلا یک کار می کنیم تو گونه اش را ببوس و من چشم های زیبایش را .می دانی او در این یک سال از همه چیز خود گذشت . شب ها به پایت نشست ، از کتاب و نوشتن دست برداشت ،.می دانم که می دانی او خیلی بزرگوار است.

جان بابا  خوش به حالت، تو بابا داری و من بابا ندارم. بابا ی من به یک سفر دور و بی بازگشت رفته است.

 یادت باشد تا می توانی تنهایم نگذاری.

بابا دلخوش است به لبخندت .می دانم... می دانم.... سهم همه پدر ها لذت حضوری شیرین است و بس .من هم لذت می برم .راستی یادت باشد فرداها هم به بابا بغبغ (همان غبغب .این را نوشتم که فرداها نگویی بابام غبغب را بغبغ نوشت)بدهی.

مهربان باش و مهربانی کن و یادت باشد همیشه به زنانگی ات افتخار کنی .  زن، می آفریند .زن، مادر می شود . زن، زایش است و مرد مردن.

                                                               می بوسمت

                                                                بابا مهدی

                                                              4بهمن 1386